top of page

influencers



Ik herinner mij dat ik ooit een tekening maakte van God en de Duivel.


Jaartje of 12, 13 gok ik en daar zattie, God, hoog op een wolk. Onder hem vielen de slechte mensen uit de hemel naar de Hel. Waar ik de Duivel had getekend die hen zou straffen... Al tekenend vroeg ik mij af; "Hmmmm. Hey! Maar...? Maakt dat van de Duivel dan ook niet een soort van good-guy? Als hij de bad-guys straft?"




Tekenen heeft mij altijd aan het denken gezet.


Ik was 16. 17. En ik wilde Superman na tekenen. Een knappe krachtige dude, met spierballen, een krachtige kin, diepe blik, gelikt haar en natuurlijk dat rode... strakke... onderbroekje. Als jongen. Puber. Je eigen interesses onderzoekend. Beetje vreemd. Awkward. Was het niet gek dat ik een knappe man tekenende? Ik vond meisjes leuk! Toch? Wat betekende dat? Waarom voelde dat spannend? Gaandeweg kwam ik er achter dat ik geen gevoelens had voor knappe mannen. Ik kon ze benoemen. Tekenen. Naar ze kijken. Maar dat maakte niet dat ik daardoor gevoelens ontwikkelde voor knappe mannen in het echte leven. Dat ik het spannend vond was meer een teken dat het nieuw was. Dat ik het leuk vond om gespierde mannen te tekenen en onderzoek deed naar wat een knappe man nu precies knap maakt, kan gewoon. Zonder dat het iets betekent. Als onderzoekende puber, weer wat wijzer.


Tekenen heeft mij altijd aan het denken gezet en 'waarom?' vragen laten stellen.


Waarom ziet iets er zo uit? Waarom werkt dat zo? Waarom zei iemand dat? En ja, ik snap dat opvoedende ouders daar na een paar dagen moe van worden. :) Maar is het ook niet een essentieel onderdeel van het opgroeien? De wereld verkennen, onderzoeken en vragen stellen? Dingen kapot maken? Fouten maken? Niet zomaar iets aannemen? Het "waarom?" zit er ingebakken. Maar vaak wordt het er weer uitgehaald; "Niet zoveel vragen stellen!" Pfff... vermoeiend.


Het striptekenen. Het maken van beeld, leerde mij, over de betekenis van beeld.


We weten dat STRIPS LEZEN niet echt wordt gemotiveerd tijdens het 'leren lezen' op school.

En maakt dat de beeldtaal (strips!) dan niet een ondergeschoven kindje van het 'leren lezen'?


Vreemd. Want striptaal. Beeldtaal. Gebruiken we overal.


Zelfs meer dan gewone leestaal! Het IS hoe we de wereld zien. Vers gras. Het weer. Verkeersborden. Iconen. Emoticons. Handgebaren. Prijskaartjes in de supermarkt. Lichaamstaal. Mensen die er op een bepaalde manier er uit zien. Films. Videoclips. Reclame. ...Politieke reclame... Allemaal (gemaakte) beelden op je netvlies. Allemaal beeldtaal.


En het beïnvloed ons dagelijks! Niet alleen hoe we dingen zien. Maar zeker ook ons onderbuik gevoel. Zou het alleen daarom al niet slim zijn om iets meer met beeldtaal bezig te zijn? Door simpel weg te tekenen?


Hoe vaak hoor je niet iemand zeggen; "Jaaa, maar dat vind ik niet mooi!"

Als je dan doorvraagt naar 'het waarom?' zijn de argumenten vaak afwezig." Weet ik niet. Ik vind het gewoon niet mooi." Alles op basis van een onderbuikgevoel? Ik hoop dat chirurgen zo niet opereren.


Waarom is die "waarom" vraag is nooit uitgezocht? Omdat men over het algemeen niet bezig is met 'Waarom' en 'Hoe' dingen er uit zien?


Vind je het mooi vanwege het kleurgebruik? Vanwege de boodschap? Vanwege het unieke plaatje? Doet het je herinneren aan iets? Is het een kwestie van smaak? Welke smaak heb je dan? En waarom?


En uiteraard is het prima om even dingen niet te weten. Even geen mening te hebben. Maar als opgroeiende puber. Mens. Vond ik het fijn om grip te krijgen op de wereld om mij heen.



Tekenen maakte van mij niet alleen een kritische kijker, maar ook een kritische denker.

Een kritisch consument van beelden. En ik probeer mij er bewust van te zijn dat beelden mij dagelijks beïnvloeden.


En nu het een nieuwe "jongensdroom" is geworden om later influencer, (beïnvloeder) YouTuber te worden... Het steeds gemakkelijker wordt om beelden te manipuleren. Filmpjes te manipuleren. Jongeren meer en meer kampen met depressies. Zich vragen moeten stellen. studentenwoningen tekort. Studiekeuze stress. Er steeds meer en meer keuze mogelijkheden zijn. Boodschappen die worden gemanipuleert. Fake news wat rondgaat en dagelijks miljoenen jongeren bereikt... Zouden we dan niet iets meer grip mogen krijgen op de werking van beeldtaal en wat het met ons doet?


Het leren over LHTBQ personen, maakt mij niet queer (USA!). 6 uitroeptekens achter je zin zetten betekend paniek!!!!!! Die aubergine emoji betekend niet wat je denkt mam. Een knipperlicht gebruiken is een vorm van communicatie. Net als je hand uitsteken. "Je-voor-je bek-slaan" taal gebruiken als tweede kamer lid, getuigd verhaal technisch van weinig empathy, geen goed BEELD voor een politicus. De goedkoop vormgegeven merchandise van Trump zegt je alles over de bedoelingen van deze politieke zwendelaar.


Beeldtaal. Strips. Tekenen. Onmisbaar om grip te krijgen op de dagelijkse dingen.


Ik ben blij dat ik een tekenaar ben. Met een kritische blik. Een kritische beeldconsument. Een kritische consument van verhalen. Ik weet wie ik ben. Wat ik wil. En waar ik sta.


Ik weet niet of de wereld er voor mij gemakkelijker op is geworden... Maar hee, gelukkig hebben we nog altijd van die 'grappige stripjes' om te lezen!



5 weergaven

Comentarios


bottom of page